സായന്തനഗീതം

പകലവനാം ശില്‍പ്പി വിരിച്ചിടുന്നൊരു

തിരശ്ശീല പടിഞ്ഞാറന്‍ മാനം മുഴുക്കെ

പകലിനെ പൊതിഞ്ഞു മാറ്റുന്നു തന്‍

ശില്‍പ്പചാതുര്യമാരുമറിയാതിരിക്കുവാന്‍

സന്ധ്യയാം രംഗപടത്തിനകത്തിരുന്നവനാം

കര്‍മ്മകുശലന്‍ മിനുക്കിയൊരുക്കുന്നു

നാളെയെയതിരമ്യമായരൊരുമറിയാതെ.

ഒര്‍ല്‍പ്പ വിരാമമവുമില്ലാതെയാ

കര്‍മ്മനിരതന്‍ മഹാശില്‍പ്പി മെനയുന്നു

രാവിന്‍ തട്ടമിട്ടുമറച്ച രംഗഭൂവിലിരുന്നു

നാളേ പുലരാനിരിക്കുന്ന പകലിനെ..!

ആരാലുമെത്തിനോക്കരുതേ—തുനിഞ്ഞാലു-

മനാവരണമാകുന്നില്ലവനുടെ സൃഷ്ടിവൈഭവം.

മുഷിയാതെ ചിലപ്പൊള്‍ പൌര്‍ണ്ണമിപ്പെണ്ണും

താരകവിളക്കേന്തിയെത്തിനോക്കാറുണ്ടാ-

മാഹാകരവിരുതന്നരിയ ചലനങ്ങളെ.

തീരത്തെത്തൊടും തിരതൊട്ടുയരത്തിലൂ-

യലാടും മേഘത്തിനലച്ചിലും, മേച്ചില്‍-

പ്പുറം തേടൂം സകലജീവജാലത്തിന്നാ-

കുലചിത്തങ്ങളീലെയാക്ക്രന്തനങ്ങളും,

അല്ലലുമരിയയാമോദങ്ങളുമാബലിന്‍

തളിര്‍ദളമകമെയിരിക്കും പൂംബൊടി

നുകാരനായടുക്കും കരിവണ്ടിനുന്മാദ

രാഗവിലോലഗീതിയും രചിക്കുന്നവന്‍

നീര്‍ച്ചോലതേടിഗമിക്കും ഗജരാജനവനും

ഗതിതേടിയുത്തരം കാക്കും ഗൌളി

ക്കാത്മരക്ഷക്കൊരതികൌശലം ചമച്ചും,

ലോകപാലനം ചെയ്യുവാനാ പെരുംതച്ച-

നിന്നുമിതാ ഇരുളീന്നാട വലിച്ചിടുന്നു

നേരമെന്നുമ്പോല്‍ സായന്തമായിടുന്നു.